حوض بی آب حیاط...

باد گرمی که به صورتم می خورد...

دل تنگی که برایم پیاز خرد می کند...

دلم که آسمان لندن است...

چشمانم که عینک گم کرده اند...

منی که باز هم نشسته ام...

و سالهاست که خاموشم از ترس خاموشی...

باد مرا با خود نبرد... که من خود بادم...بادی از بود و نبود...

و هنوز ندانسته ام که سالهاست در خوابی بی عبث خفته ام...

هرگزها و شایدها... همچنان می وزند و من در وزش خود خفته ام...

چه بیدار و چه خواب....

هستم...شاید در آن دوردست...شاید هم...

شاید هم در آخرین فایم باشکم با کبوتران...گم شده ام...

اما هنوز نفس می کشم...هنوز...

عشق هست...

زیبایی هست...

دوستی هست...

مرگ هست...

تنهایی هم هست...

اما مرا با رنگهای زیبای زندگی کار است...

آنچه در جعبه ی مدادهای رنگی خداوند است...

سیاهی...

و...

مگر مرگ...

روحمان سبز...

روح هایی سبز به وسعت یک برگ...

آری یک برگ که خود وست باران است...وسعت جنگل...وسعت بهار...

وسعت عشقی سبز....و خدا که هنوز از ما ناامید نشده است...

تا شاید در پس این سبزی هنوز هم جایی نگاهمان با نگاه بی انتهایش گره بخورد...

جایی همین جا...

همین پایین که به وسعت آن بالاهاست...

همچون سال هایی که گذشت...

و ثانیه هایی که بی صدا جای پاهاشان را بر چهره می گذارند...

و من یک علامت سوال به بزرگی همه ی این سال ها...

جاده ام را با دست نقاشی می کنم...

و در این راه با تو همسفر...

جواب سوال هایم را خواهم یافت...شاید...

بار دیگر...

از نو...

از نور می گذرم...و نور در من...

سیاهی ها هنوز هم هستند...

هر دوسمت حقیقت...

اما نور به موازات سیاهی...آنجا که مرزی نیست...می رود...

و ما در بی نهایت...

من دیگر ماست...

حقیقت چیزی جز این نیست...خود ما...

چه تاریک چه روشن...که روشن...

 پ.ن:برای یک دوست

یادم نیست کی...چه شد...و کجا....

اما باد بود...باران نه...مه بود...در پس باران من...

در هنوز این ثانیه ها مانده ام در انتظار...

سیاهی...مفاهیم رنگ ندارند دیگر...

و من در خوابی بی پایان...

و دستمال گلابتون تو در دستم...

پاک نمی شوم...

می دانم...

پاک کنم همان اول دبستان وقتی شیشه را شکستم در دستان تو گم شد...

و دیگر شیشه ای برای سنگهایم نمانده است...

این بار همه جا روشن روشن است...

و من خود سایه...

چه مشتی خوردم...

دیگر پاک نمی شوم.... 

شاید غارت شده ام...

شاید ماندم آن قدر که دیگر برای نماندن دیر بود....

اما نه من سال هاست که در نیستی گم شده ام...

یارای نماندم هم نیست...

کوله بارم کو...

هنوز لقمه نانم را نخورده ام...

کوله بارم بر پشت...

خستگی ها را کشته...

چشم به سوی فردایی شاید روشن تر...

خسته ی راه دراز...

می رسم کنار آتش پیرمرد...

باز هم چایی بی ریا... و خنده ای آشنا...

می دانم فردا من خواهم بود و آتشی نیمه جان...

و شاید خاطره ی یک لبخند...

پ.ن:این بر می گرده به یکی از نوشته های قدیمیم...

باز هم کبوتری به یاد سنگ پرپرشد...

و یک درخت برای ماندگاری یک نام خراشیده...

به راستی که ضربدر زدن روی مثبتها چه آسان است...

تاریکی را دوست دارید؟... کافی است چون همیشه چشمانتان را ببندید...

ما را با تاریکی شما کاری نیست...

در این کورسوی تنهایی...

از دفتر بی خاطره و خاطرات بی صدا...

چه گذشت و من چه بیهوده قد برافراشتم...

در خواب... حتی در بیداری...

رهگذری هم نبود...

ای کلاغان که روی دیرک های برق در انتظار هیچ سیاهی ها را به رخ من می کشید...

باورتان می کنم...

من ناتوانم در آوردن روز... چراغم را هم شکستند...

اما انتهای من انتهای خورشید است...

حتی اگر نتهای سیاه درلا به لای رقص فرشتگان ریزید... باز هم نوری هست...

که من خواهمش یافت...

ایستادم صدایت کردم... اما  حتی نفست را هم نشیندم...

خواستم برگردم که دیگر نبودی...

هنوز هم جلو و عقب می روم... شاید بیابمت...

هنوز هم در خاطراتم هستی... اما...

کاش هر گز از تو جلو نمی زدم...

و من باز هم به عقب می نگرم تا شاید جایی خاطره ای از من به گوش برسد...

اما افسوس مورچگان هم در سپیدی خاموش زمان دیگر سیاهی خود را به ارمغان نمی آورند...

و من باز هم به عقب می نگرم...

آری... نفس می کشم...

امروز از راه آبادی آمده ام... از راه کودکی های فراموش شده و خاک خورده...

از کوچه های مبهم لی لی...

و از کنار نهر روزی پر آب... و کودکی هایی که گذشت...

آری هنوز هستم... نفس هم می کشم...

اما بودنم چه سود... ماندم چه بود...

باید رفت... چه آرام چه سریع...

همه خواهیم رفت...

و در پشت سر... صداهایی کودکانه خاک خواهند خورد...

کاش یادگاری های روی دیوارها ما را از یاد نبرند...

پسرک برهنه در آب...

خواب یک بعد از ظهر گرم...

گلدان هایی خشک شده...

و من در خنکای واژه هایی چروکیده در چمدانم...

چمدانش را چون همیشه کنار قاب عکس قدیمی جا گذاشته است...

چیزی من را به خود می خواند...

نمی دانم شاید یک خاطره... یک بوسه... یا یک قطره اشک...

این جا هوا داغ است... انگار همه چیز تب دارد... شاید تبدار رفتن است...

اتوبوس نزدیک می شود...

من دیگر باید برود...

دیگر منتظرم نخواهم ماند...

من دیگر رفته است...

ساک من هنوز کنار قاب عکس قدیمی خاک می خورد...

اما دیگر یادم نیست آب داده باشم... بابا را دوست دارم... اما کجاست...

دارا که بود... کتابش را یادم نیست... و سارا... انارش را خورد؟...

جملات همه از یاد رفته اند و من کلمات جدیدی یاد گرفته ام...

بابا دیگر کیست؟... کتاب را از دارا گرفتم... و انار را از سارا...

زیبایی ها را به زشتی ها چه آسان فروختیم...

گذشته هایی که گذشت و گناهی که ندانست چه بود... پسرش کجا...پسرش...

گریه نمی کند... چه آن آخرین بار به جرم گریه های همیشگی به این زندانش افکندند...

چه کسی...همان پوست و خونش...

همان عزیزش...

بوی صندوقچه قدیمی هم دیگر یادش نیست...

چشم به دیوار دوخته... ترک دیوار هم سر مزاح دارد...تلخ...

اما دیگر برایش آن سوی این دیوار معنی ندارد...

می ماند...می ماند...پر می کشد و باز هم خواهد گفت...

پسرم ...

و تو ایستاده مرده ای...

تابوتت همین ثانیه ها...

سنگ قبرت از جنس خاطراتی فراموش شده...

و هیچ کس نخواهد گریست...

اینجا مردمان همه چون تو اند...

گاهی کلاغی سنگ بر سرهاشان می کوبد...

اما هیچ صدایی نیست... امید هیچ فریادی نیست...

و یا پروانه ای در گوشه ای می میرد... هیچ شمعی روشن نیست...

اما ديگر بزرگ شده ايم...هيچ يادت هست...

تو بودی پس از بارانی که آخرین بار هم نبارید...

نگاه تو به زمین ...

آن قدر نگاهش کردی تا یادت رفت آسمان آبی بود یا...

حالا من باز هم که می روم می بینمت...

این بارهم باران نمی بارد...

و باز هم چشمانت به زمین...

چیزی می خواهی بگویی اما...

دیگر من رفته ام...

تو ماندی و بارانی که نبارید...

و همان زمینی که چشمانت را در خود دفن می کرد...

می دونم دیگه به صدای زنگ در  گل از گلت باز نمی شه چون دیگه زنگ نمی زنه...

دیگه بوسه های گرمش تو رو از سرمای نامردای روزگار دور نمی کنه...

آغوش پر مهرش گم شد...

دخترک می دونم... گریه کن... زارزار گریه کن...

خاطراتش رو به یادت بیار...

۱۸ بهار اومدی و رفتی... دستات رو گرفت...  نگذاشت زمین بخوری...

حالا از این به بعد فرق نمی کنه بهار باشه یا زمستون... شب باشه یا روز...

دیگه هر وقت خوردی رمین باید به یادش از زمین بلند شی...

دخترک می دونم... گریه کن... زارزار گریه کن...

رهگذران بی خیال همیشه و هنوز را شاید نگاه می کند...

به او نزدیک می شوم...تکان نمی خورد...

شاید در کودکی های خود رودخانه ای می بیند که در آن هوای گرم تابستان را به مبارزه می طلبد...

به او نزدیکتر می شوم...نگاهم می کند...نگاهش می کنم...

چشمانش به من سیلی می زنند...آتش از همه جا در فوران است...

حال دیگر از او رد شده ام...دیگربه من نگاه نمی کند...

من نیز چون دیگران رفتم...

شاید خاطره ی یک نگاه به خاطراتش اضافه شد...

دیگر رفته ام...اما او شاید...

دل آسمان باز شده...خورشید می خندد...در حیاط اما...باز هم چرخش ماهیها در حوض...و رقص گربه ی همسایه از سر دیور تا لب حوض...تمام وجودش تماشا...نظاره میکند این یاران قرمز پوش را...

ظهر گرم تابستان...مدتهاست دل آسمان نمی گیرد...خورشید آن بالا ظالمانه قهقهه می زند...در حوض خالی اما مرگ ماهیها...رقص ماهیها گم شد...گربه ی همسایه را چه کنم...

بوي باران هم كه نباشد...آهنگ شبانه ي ناودان پير را به خاطر بسپار...

و چترهايي بسته...

گذر مردي از كوچه...

نگاه خيس يك زن به در...

و خواب يخ كرده ي يك كودك در دامان مادري كه رفت

چه محزون بود...

نمی خواست  رفتن را... اما محکوم بود که در آغوش زمین آرام گیرد...آرام!!